Het station van Tilburg heeft geen overkapping, het ís een overkapping. Dit wordt vaak gezegd van dit markante stationsgebouw. Dit station met zijn bijzondere overkapping is in feite voorloper van stations zoals Breda, Zaandam, Almere Centrum en Lelystad Centrum, waarbij de perron-overkapping meer wordt dan alleen een beschutte plek om op de trein te wachten. het wordt hét aangezicht van het station.

Aanleiding voor de bouw van dit spectaculaire station was de ophoging van de spoorbaan door de stad. Zoals in zoveel andere steden vormde ook in Tilburg de spoorbaan een barrière. Tegelijkertijd werd ook de spoorlaan, die parallel langs de spoorbaan loopt, verbreed. Hierdoor ontstond een dilemma: Als er een groot stationsgebouw gebouwd zou worden, bleef er geen ruimte over voor taxi en bus. Maar daar tegenover stond dat er wel degelijk behoefte was aan uitgebreide stationsvoorzieningen. Bovendien betaalde de Gemeente Tilburg mee aan de baanophoging, maar had daarbij als voorwaarde gesteld dat er een spectaculair station zou komen. De spoorbaan naar achteren verplaatsen kon simpelweg niet, vanwege de Hoofdwerkplaats die daar gevestigd is.

Door de krappe ruimte werd de stationshal in de verhoogde spoorbaan geschoven. Het restaurant en wachtruimten kwamen een verdieping hoger, op perronniveau. Hierdoor ontstond toch nog een voorpleintje, maar het station dreigde volledig weg te vallen in de omgeving. De oplossing die Van der Gaast bedacht was een grote overkapping die niet alleen de perrons overdekt, maar ook het stationsgebouw én een deel van het voorplein. Deze grote overkapping van 147 bij 46 meter bestaat uit twaalf enorme hypparschalen. Deze hypparschalen had Van der Gaast al eens eerder gebruikt. Bij het station Schiedam-Rotterdam West (tegenwoordig Schiedam Centrum), dat twee jaar eerder gereed kwam, paste hij deze vorm ook al toe. In Schiedam werden deze schalen gebruikt voor het dak van het stationsgebouw. Ze waren dan ook veel kleiner. Door een minimum aan steunen, lijkt de perronkap te zweven. Overigens heeft dit ook een nadeel. Doordat er geen wanden zijn, kan het er behoorlijk tochten. Aan het eind van de perronkap werd nog een stationstoren gebouwd, die door zijn typische vorm al snel "Wasknijper" wordt genoemd. Deze klokkentoren is tevens de schoorsteen, zoals bij zoveel andere stationstorens uit die tijd.