AMERSFOORT CENTRAAL
"Een hopeloos ouderwets geval..."
| Al sinds de ingebruikname is het Amersfoortse station met enige regelmaat mikpunt van kritiek, waarbij het grootste bezwaar -ook nu nog- de forse loopafstanden binnen het station is. geweest. Maar ook het in 1902 gereedgekomen stationsgebouw moest het vaak ontgelden, het werd zelfs een "misgeboorte" en een "belachelijk aanhangsel" genoemd. "Wanneer men zich had ingespannen om het zo dom mogelijk te maken, men zou niet beter hebben kunnen slagen", aldus een ingezonden brief in de krant De Eemlander van 21 oktober 1905. Het grootste bezwaar was het feit dat het stationsgebouw op de kop van "een zes minuten gaans lang perron staat". En dáár had deze schrijver natuurlijk wel een punt... Aan het begin van de jaren vijftig begint het station veel te krap te worden. Er zijn sinds die tijd diverse kunstgrepen toegepast om het steeds verder toenemende aantal reizigers enigszins in goede banen te leiden. Maar ook de perroncapaciteit begon tekort te schieten. In 1952 werd daarom aan de westzijde van het eilandperron een zakspoor (het beruchte "spoor 22") in gebruik genomen, waardoor het station er in feite een perron bij kreeg. Korte tijd later volgde een grote verbouwing van de stationshal. Ook werd de baanbeveiliging gemoderniseerd, waarvoor een nieuw hoofdseinhuis werd gebouwd. Toch sprak men in 1960 nog steeds van "een hopeloos ouderwets geval". Vooral de enorme afstand tussen de traverse en het inmiddels veelgebruikte zakspoor, dat aan de andere kant van het perron lag, werd als "problematisch" ervaren. Aan het begin van de jaren zeventig ging het station rigoureus "op de schop". Het smalle perron langs het stationsgebouw werd omgebouwd tot een breed eilandperron, dat eveneens aan de westzijde van een zakspoor werd voorzien. Dit perron werd grotendeels naast het stationsgebouw aangelegd, maar er was daar eigenlijk net te weinig ruimte voor. Om de ombouw van een kopspoor tot hoofdspoor mogelijk te maken moet het stationsgebouw iets worden versmald. De gehele perrongevel, inclusief het achtkantige torentje bij de loopbrug, werd gesloopt en ook de nog aanwezige perronoverkappingen ruimden het veld. oude perronkap werd gesloopt. Uit de luchtbrug werd eveneens een flink stuk uitgesneden, om zo een brede trap naar het perron te kunnen plaatsen. Het was een onvoorstelbare verminking, waarbij het toch al aparte stationsgebouw nu wel heel vreemde verhoudingen. Om de overbelaste traverse wat ruimte te geven kreeg het station een werd tussen het belangrijkste perron tweede luchtbrug. Deze verbond de perrons met het busstation en het achter het station gelegen stadsdeel. Het was echter een afgrijselijk oranjerood gekleurde luchtsluis, anders kan ik het gedrocht niet omschrijven. De capaciteit van het station verdubbelde, op papier althans, maar hoe het er uitzag deed er kennelijk niet toe... Toch bleef het behelpen. Vooral tijdens de spits was het bepaald geen pretje om op het station te zijn. Het was er vaak zó druk dat het station compleet verstopt raakte. Op warme dagen kon het in die nieuwe traverse ook nog eens bloedheet zijn. In de jaren tachtig kreeg het stationsgebouw voor de laatste keer een grote verbouwing. Zaken als de lectuurwinkel en het Grenswisselkantoor moesten uit de hal verdwijnen, en werden verbannen naar de het stationsplein. Daar werden lelijke aanbouwen aan het stationsgebouw geplaatst, alwaar ze een plaats kregen. Het was toen al duidelijk dat de dagen van het stationsgebouw waren geteld. De bouw van een groot kantoorpand met een gebogen gevel, pal naast het stationsgebouw, kondigde het definitieve einde aan. Dat pand zou namelijk een deel van het nieuwe stationsgebouw worden. In de herfst van 1995 ging het oude stationsgebouw definitief tegen de vlakte. Vrijwel direct daarna begint de bouw van een nieuw, spectaculair stationscomplex. |
 Bron: Stationsweb.nl .
.
 Foto:
E. Konijnendijk |
 Bron: |