Vanaf het einde van de jaren tachtig van de vorige eeuw brak een periode aan waarin zelfs de allerkleinste stations van een behoorlijk representabele accommodatie werden voorzien. De tijd dat dergelijke haltes alleen een perron, wat lantaarns en een glazen wachthok kregen leek definitief voorbij. Een mooi voorbeeld was de halte Dordrecht Stadspolders, dat in 1990 werd geopend. Ondanks het feit dat de halte destijds aan een enkelsporige lijn stond, waar nog met trage dieseltreinen werd gereden, werd Stadspolders een volwaardig station. Compleet met een loket en een (kleine) perronoverkapping. Helaas was het bestaan van het gebouwtje kort. Veel te kort...
De wijk stadspolders is een relatief jonge wijk in het oosten van Dordrecht. Ze werd in de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw gebouwd. Toch gaat de geschiedenis veel verder terug, al aan het begin van onze jaartelling werd dit gebied bewoond. Maar het was een erg moerassig gebied, dat door de Sint-Elisabethsvloed van 1421 zelfs voor enkele eeuwen onder water verdween. In de eeuwen die volgden werd dit door die stormvloed ontstane meer stukje bij beetje ingepolderd. Zodoende ontstond het gebied dat we tegenwoordig het Eiland van Dordrecht noemen, al bleef het tot ver in de negentiende eeuw een lappendeken van drassige polders. Naast Dordrecht was het vroegere dorp Dubbeldam de belangrijkste kern van het Eiland. In de negentiende eeuw werd Dubbeldam een zelfstandige gemeente, deze lag als een soort schil om de zuidelijke helft van Dordrecht. Toen die stad ging uitbreiden ging dit dan ook ten koste van die vroegere buurgemeente. Diverse keren moest Dubbeldam grond afstaan aan Dordrecht, uiteindelijk werd de gemeente in 1970 opgeheven. Opmerkelijk feitje: de drie huidige Dordtse stations staan allemaal op een plek dat oorspronkelijk tot Dubbeldam behoorde!
In de tweede helft van de twintigste eeuw groeit onze bevolking explosief en ook Dordrecht ging daardoor flink uitbreiden. Dankzij de annexatie van de vroegere gemeente Dubbeldam was er volop ruimte om nieuwe, grootschalige woonwijken uit de grond te stampen, zoals Crabbehof en Sterrenburg. In de jaren tachtig begon de bouw van de wijk Stadspolders. Evenals de in de jaren zestig gebouwde woonwijk Crabbehof, dat in 1973 een eigen station (Dordrecht Zuid) kreeg, werd ook de nieuwe wijk Stadspolders al vrij snel op het spoornet aangesloten. Maar hier houdt de vergelijking al meteen op. Want waar de halte Dordrecht Zuid een zeer eenvoudig station werd, met het bekende, zeskantige stationsgebouwtje voor de kaartverkoop, kreeg het veel kleinere station Stadspolders een aanzienlijk “luxere” uitstraling.
Directe aanleiding voor de bouw van dit station was de aanleg van een onderdoorgang voor fietsers en voetgangers, tussen een buurtwinkelcentrum en het ten zuiden van het spoor gelegen deel van de wijk. Boven deze onderdoorgang werd het haltegebouw geplaatst. Het was eenvoudig, maar het had een loket, een dienstruimte en een overdekte wachtgelegenheid. Een circa dertig meter lang dak zorgde voor een behoorlijke beschutting, waarbij zelfs de trap naar het perron grotendeels was overdekt. De grote blikvanger was de manier waarop dit dak was gemonteerd, met uitwendige tuiconstructies. Zowel het station als de onderdoorgang werden bijzonder fraai afgewerkt, waarbij het tunneltje opvallende blauwe banen had in haar overwegend witte tegelwerk. Het geheel werd bedacht door ingenieur J.A. van Belkum, voor wie dit trouwens pas zijn tweede stationsproject was. In 1983 maakte deze architect naam met zijn ontwerp voor het nieuwe station van Heerenveen, dat zelfs de prestigieuze Brunel Award kreeg. Kort na het gereedkomen van station Stadspolders zou Van Belkum de nieuwe stationsgebouwen van Hilversum en Sittard ontwerpen, waar die kenmerkende blauwe banen weer zouden terugkeren.
Zoals reeds aangegeven kende het stationsgebouw maar een kort bestaan, al na amper twintig jaar ging het tegen de vlakte. De komst van de kaartautomaat had al na circa vijf jaar een eind gemaakt aan het loket. De komst van een tweede spoor, waardoor er nieuwe perrons gebouwd moesten worden, deden het gebouw de das om. In oktober 2010 ging het tegen de vlakte. Het had een beter lot verdiend...